กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เก้าโมงครึ่งแล้ว แต่อวี๋เป้ยเป้ยก็ยังไม่กลับบ้าน กู้เฟยอดไม่ได้จึงถามชวีเหมย “แม่ เมื่อวานครูอวี๋โทรหาแม่ใช่ไหม?”
“หา?” ชวีเหมยมีพิรุธอยู่แล้ว พอได้ยินกู้เฟยพูดขึ้นมากะทันหัน ความลนลานก็ปรากฏบนใบหน้าทันที
กู้เฟยจ้องหน้าชวีเหมยแล้วเรียกอีกครั้ง “แม่!”
ชวีเหมยรีบส่ายหน้า “ไม่…ไม่มี ฉัน…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงไม่มาแล้ว ฉัน ฉันไม่รู้”
เดิมทีหากชวีเหมยบอกไปตรง ๆ ว่าตัวเองไม่รู้ กู้เฟยอาจจะยังเชื่อ แต่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยพิรุธและความกระอักกระอ่วน แถมยังย้ำซ้ำว่าตัวเองไม่รู้ กู้เฟยจึงไม่ค่อยเชื่อแล้ว
“แม่” กู้เฟยเรียกอีกครั้ง “แม่มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม?”