กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
แต่แค่เชือกกับดาบก็ทำให้หน้าตาของวังจิ่นและคนอื่น ๆ ซีดเผือดแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นวังเจี้ยนยังบอกอีกว่า ลู่ซีฉือไม่ใช่แค่ทหาร เขาดูจากเครื่องหมายยศแล้วเป็นผู้การกรม เขาน้ำตานองเต็มหน้า มองพ่อแม่ตัวเอง “พวกเราจะไปสู้กับเขาได้ยังไง?”
วังจิ่นก็นึกถึงคำที่หัวหน้าสวีเคยพูดกับเธอ ลูกสะใภ้ของตระกูลร่ำรวย…
เธอยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายเซไปข้างหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
แม่วังเจี้ยนก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่พวกเขาอยู่ที่สถานีตำรวจ มีผู้ชายคนหนึ่งใส่เครื่องแบบทหารไปที่นั่นด้วย ฝ่ายนั้นไม่แม้แต่มองพวกเขาแวบเดียว แค่เจรจากับตำรวจท้องที่สองสามคำ แล้วก็เซ็นชื่อในเอกสารบางอย่าง ระหว่างนั้นยังโทรศัพท์หนึ่งสาย พูดอะไรพวกเขาก็ไม่ได้สนใจ