กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
กล่องข้าวบิดเบี้ยวอยู่ในมือของเขา ลู่ซีฉือเสียงแหบแห้ง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไป “…ไป ไปแล้วนะ”
“อือ!”
พอพวกเขาขึ้นรถกันหมดแล้ว อวี๋เป้ยเป้ยก็กำชับอีกครั้ง “ไปช้า ๆ นะ”
พูดจบ เธอก็โบกมือให้เหมาเหมากับเสี่ยวหยา “พรุ่งนี้มาหาน้าสาวเล่นอีกนะ!”
ตอนนี้เหมาเหมากับเสี่ยวหยาเริ่มง่วงกันแล้ว ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แต่พอได้ยินคำนี้ก็ยังนั่งตัวตรงแล้วพยักหน้าทันที
เพราะอยู่ที่บ้านอวี๋เป้ยเป้ยพวกเขามีความสุขมาก ไม่ต้องพูดถึงของกินอร่อย ๆ ที่มีเยอะแล้ว ยังมีโทรทัศน์ให้ดูอีก
ดูสนุกจริง ๆ น่าสนใจกว่าออกไปเล่นข้างนอกตั้งเยอะ