กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่ซีฉือ “…”
แค่น้ำชาสักอึกก็ไม่ให้ฉันดื่มเลยหรือ?
“ไปตอนนี้มันเร็วไปหน่อย” ลู่ซีฉือว่า
อวี๋เป้ยเป้ยก็ว่า “ไปเร็วหน่อยดีกว่า เผื่อรถไฟมาถึงเร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ก็ได้!”
อีกทั้งระหว่างทางที่พวกเขาไปก็ไม่แน่ว่าจะไม่ล่าช้าเลยสักนิด!
ลู่ซีฉือยังไม่อยากไป สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องเล็ก ๆ ของอวี๋เป้ยเป้ย ราวกับว่ากวาดตามองรอบหนึ่งแล้วจะรู้ได้ว่าสองวันนี้ที่เขาไม่อยู่ อวี๋เป้ยเป้ยใช้ชีวิตอย่างไรบ้าง ทำอะไรในแต่ละวัน
เขาไม่อยากไป แต่อวี๋เป้ยเป้ยกลับเร่งให้เขาไป “ไปสิ!”
“อือ” ลู่ซีฉือถูกอวี๋เป้ยเป้ยเร่งก็จำใจออกจากห้องไป