กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฟู่เซิงโกรธจนตัวสั่นเทา อดไม่ได้ที่จะเถียงกลับ “คนอื่นน่ะเนื้อตัวเป็นคุณหนูแต่ชะตาเป็นสาวใช้ ตัวเองไม่ดูก่อนหรือว่าชะตาตัวเองเป็นยังไง คงจะอยากไปเป็นสาวใช้ให้คนอื่นเขาก็ยังไม่มีใครเอา”
“ไม่รู้หนังสือสักตัว เอาแต่ตะโกนโหวกเหวกเหมือนหญิงปากร้าย”
“ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีก น่าขันจริง ๆ” ฟู่เซิงรู้สึกว่าการที่ต้องเผชิญหน้ากับหวังเหอกับหลี่เฉี่ยว เธอไม่มีความจำเป็นต้องยอมพวกเธอเลย เพราะในใจเธอดูถูกหวังเหอกับหลี่เฉี่ยวมาตั้งแต่แรก
นี่มันที่ตระกูลฟู่ ถ้าเธอยังอยู่ที่ตระกูลอวี๋ ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหน อวี๋อันก็ไม่มีทางรับผู้หญิงระดับนี้กลับมาเป็นพี่สะใภ้ให้เธอเด็ดขาด
แค่จะไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่ตระกูลอวี๋ พวกเธอยังไม่มีคุณสมบัติเลย