กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฟู่เซิง “…”
“ฟางที่อยู่ใต้ผ้าพวกนี้…”
ฟู่คุนคลี่ผ้าห่มผืนหนึ่งออกปูให้เธอ แล้วตบที่เตียงที่ปูเสร็จแล้วพูดว่า “ฟางพวกนี้พ่อปูไว้หนาแน่น ตอนกลางคืนเธอนอนแล้วไม่หนาวหรอก”
ฟู่เซิง “…”
“ฉันนอนบนฟางนี่?” เป็นครั้งแรกที่เสียงเธอหลุดออกมา แหลมจนแทบแตก
ฟู่คุนยังชะงักไปเพราะเสียงแหลม ๆ นั้นของเธอ
จากนั้นก็พูดอย่างเก้อ ๆ ว่า “บ้านนอก… บ้านนอกก็เป็นแบบนี้ หนาวนักก็ปูฟางกันเยอะ ๆ”
ฟู่คุนยังพูดอีกว่า “นี่ฟางใหม่ของปีนี้ สะอาดมาก”
“ตากแดดมาหลายรอบแล้ว”
ตอนนี้สีหน้าของฟู่เซิงภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่สลัวเหลือง สลับแดง สลับขาว แล้วยังเขียว…