ตอนที่ 154 ฉันอยู่คนเดียวจนชินแล้ว

ร่มคันนั้นเดิมทีเป็นของเขา

เขาให้เสิ่นอิงเอาไปให้อวี๋เป้ยเป้ย

ส่วนตัวเขาเองไม่ได้ก้าวเข้าไป

แน่นอนว่าเขาอยากเข้าไป แต่พอคิดว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสองปี ลู่ซีฉือก็ไม่กล้าเข้าไป

อวี๋เป้ยเป้ยถือร่ม คิดว่าเสิ่นอิงเป็นคนให้ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก มองเสิ่นอิงที่รีบเดินจากไป เธออยากคืนร่มให้แต่ก็ไม่มีโอกาส ได้แต่กางร่มเดินกลับบ้าน

วันนี้อวี๋เป้ยเป้ยออกจากบ้านจึงแต่งตัวสวย เสื้อดาวน์สีขาวสีเดียวกับหิมะ ยิ่งขับผมดำราวหมึกของเธอให้เด่นชัด

แค่เห็นด้านข้างใบหน้า ลู่ซีฉือก็มองจนละสายตาไม่ออก

จนกระทั่งอวี๋เป้ยเป้ยเข้าไปในตรอก ลู่ซีฉือยืนอยู่ในหิมะจนคนผ่านไปมาพากันมองเขาบ่อยครั้ง เขาจึงยอมขยับตัว