กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ครั้งนี้เธอออกเงินแทนจางหรง พอฉันปล่อยเธอไป เธอก็คิดว่าทำผิดแล้วไม่ต้องรับโทษอะไร ครั้งหน้าจางหรงต้องทำอีกแน่”
“แล้วถึงตอนนั้นล่ะ?”
“เธอจะยังออกเงินให้จางหรงอีกหรือเปล่า?”
“เธอมีเงินเท่าไร?”
“พี่เขยเดือนหนึ่งก็ได้เงินเดือนแค่ไม่กี่สิบหยวน เธอมีลูกตั้งสามคน ต่อให้ไม่คิดเพื่อตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องคิดเพื่อลูกไม่ใช่หรือ?”
ฟู่จูจูพูดอึกอัก “ไม่ใช่…”
“ไม่ใช่อะไร?”
“จางหรงเอาเธอไปถมรูรั่วทั้งวัน เกาะเธอสูบเลือดอยู่ ถ้าเธอไม่ปฏิเสธ ต่อไปลูกของเธอจะทำยังไง?”
“ฉัน…” ฟู่จูจูพังทลายร้องไห้อีกครั้ง “ฉัน…แต่เธอเป็นแม่ของฉัน” เธอพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง
อวี๋เป้ยเป้ยตบไหล่เธอ “แต่จางหรงไม่ได้มองเธอเป็นลูกสาว”