ตอนที่ 122 เหมือนเช่นเคย

ตั้งแต่กลับจากเมืองหลวงสู่ตะวันตกเฉียงเหนือ เขาจึงเข้าใจว่า แท้จริงแล้ววันคืนที่ต้องคิดถึงใครสักคนมันทรมานได้ถึงเพียงนี้

ตอนนั้นเขาอยากโทรหาอวี๋เป้ยเป้ยทุกวัน ถึงแม้ทุกครั้งอวี๋เป้ยเป้ยจะไม่ค่อยมีอารมณ์ดีใส่เขา แต่เขาก็ยังเต็มใจ

ถึงเขาจะเต็มใจ แต่อวี๋เป้ยเป้ยไม่เต็มใจ อวี๋เป้ยเป้ยที่ไม่เต็มใจถึงกับถอดสายโทรศัพท์ทิ้ง

อวี๋เป้ยเป้ยตัดช่องทางที่เขาจะติดต่อเธอทิ้งไป

เวลาที่โทรไม่ติด ปฏิกิริยาแรกของลู่ซีฉือคือสายโทรศัพท์ลัดวงจร เขาไม่เคยคิดว่าอวี๋เป้ยเป้ยจะถอดสายโทรศัพท์ไปจริง ๆ

แต่พอได้ยินอวี๋เป้ยเป้ยบอกเขาว่า “ฉันถอดสายโทรศัพท์ออก” เขากลับรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน

เขาน้อยใจ แต่ไม่โกรธ