กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
อวี๋เป้ยเป้ยขี่รถสามล้อ สวมเสื้อโค้ทกำมะหยี่ที่หวังหลิงตัดให้ สีชมพู ถึงจะทำให้เธอดูอ่อนหวาน แต่ก็เรียบง่าย
ไม่เหมือนตอนที่อวี๋เซิงเจอเธอที่ตะวันตกเฉียงเหนือ เธอสวมชุดสวยหรูทั้งตัว สง่างามและมีอานุภาพที่ไม่อาจล่วงเกิน
อวี๋เซิงเห็นอวี๋เป้ยเป้ยแบบนี้ยังเผลอเหม่อไปครู่หนึ่ง
แต่ไม่นานเธอก็ตะโกนเสียงดัง “เป้ยเป้ย!”
อวี๋เป้ยเป้ยเห็นเธอก็รู้สึกรำคาญ เธอพึมพำเบา ๆ “วันนี้ออกบ้านโดยไม่ดูฤกษ์ยามเลย”
เดิมทีเธอไม่อยากหยุด แต่เธอเห็นคนที่เดินตามหลังอวี๋เซิงมา
เห็นคนผู้นี้ ในใจอวี๋เป้ยเป้ย “ตึ้ก” ไปทีหนึ่ง จากนั้นก็ตกใจจนหน้าตาเปลี่ยน เวรเอ๊ย พระเอก
มองอีกที เฉินจินโจวในมือยังถือของอยู่
อวี๋เป้ยเป้ยนึกย้อนเนื้อเรื่อง ใช่แล้ว