กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลุงทำเสียงจุ๊ ๆ ออกมาอีก “เป็นครูดีนะ เป็นครูดีกว่าคนงานหญิงโรงงานทอผ้าเยอะเลย”
“พวกที่ทำกะกลางคืนน่ะ ได้ยินว่ากลางคืนนอนไม่ได้เลยนะ!”
“จริงสิ เงินเดือนเธอสูงไหม?” ลุงถามอีก
ไม่รอให้อวี๋เซิงตอบ ก็พูดต่อเอง “ครูแถวนี้เงินเดือนไม่สูงหรอก แต่เมืองหลวงต้องสูงแน่”
“นั่นมันเมืองหลวงนะ”
แล้วเขาก็พูดอีก “ของเธอนี่มันชามข้าวเหล็กนะ ถ้าถือไว้ให้ดี ทั้งชีวิตไม่ต้องกลัวอดอยาก”
“ต่อไปจะแต่งงานก็ดี มีงานทำ บ้านสามีก็ชอบ”
พูดถึงตรงนี้ ลุงก็ถอนใจอีกครั้ง “ยังไงเด็กผู้หญิงอย่างเธอก็ชาติดี”
“ยัยเป้ยเป้ยคนนั้นชะตาไม่ดี”
“เธอนี่ดี หน้าตาเธอดูมีบุญมีวาสนาตั้งแต่เกิด”