กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่ซีฉือก็รู้สึกว่ากินไม่หมดเหมือนกัน แต่เขารู้ว่านี่เป็นเพราะอวี๋เป้ยเป้ยโกรธ จึงสั่งมาเยอะขนาดนี้โดยตั้งใจ
เขาจึงพูดว่า “แค่นี้ก็พอ ถ้ากินไม่หมด… เราก็ห่อกลับไป”
เขาพูดขนาดนี้แล้ว พนักงานขายก็ย่อมไม่รู้จะพูดอะไรอีก
พนักงานขายเดินไปแล้ว อวี๋เป้ยเป้ยมองลู่ซีฉือพลางยิ้ม “ผู้การลู่ ฉันเชื่อความจุกระเพาะของคุณ คุณต้องกินหมดแน่”
ลู่ซีฉือ “…”
ดูเหมือนมื้อนี้ของวันนี้ เขาจะกินก็ต้องกินให้หมด ไม่กินก็ต้องกินให้หมด
แต่กับข้าวแปดอย่าง…
มันยากอยู่เหมือนกันนะ!
กับข้าวที่อวี๋เป้ยเป้ยสั่งทยอยขึ้นโต๊ะ อวี๋เป้ยเป้ยถึงได้สะดุ้งรู้ตัวว่าเธอทำเหมือนแกล้งให้คนลำบากจริง ๆ