ตอนที่ 17 เธอดูซิว่าผู้การลู่บ้านเธอจะเป่าให้หล่อนไหม

“อย่าไปหงุดหงิดใส่ตัวเองเลย อย่าให้ร่างกายตัวเองพังไปมากกว่านี้”

“เธอยังสาวอยู่เลยนะ ถ้าร่างกายพังขึ้นมาจะทำยังไง”

น้ำเสียงของหลี่หวาเต็มไปด้วยความสงสาร

ใครกันเล่าที่เห็นอวี๋เป้ยเป้ยตอนนี้แล้วจะไม่สงสาร!

เด็กสาวปากแดงฟันขาว สวยจนไม่เหมือนคนจริง ๆ ดวงตาคู่นั้นฉ่ำไปด้วยละอองน้ำ ราวกับพร้อมจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ น้ำเสียงเวลาพูดก็อ่อนนุ่ม เห็นแล้วอยากดึงมากอดไว้ในอ้อมแขนเพื่อปกป้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปกป้องด้วยถ้อยคำเลย

คนเราน่ะ ไม่เคยต้านทานสิ่งสวยงามได้เลย

ไม่่ว่าสิ่งสวยงามนั้นจะเป็นคน หรือจะเป็นอย่างอื่น