กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
บะหมี่ส่วนของอวี๋เป้ยเป้ยถูกยกออกไป อวี๋เป้ยเป้ยจึงได้แต่อาศัยน้ำซุปที่เหลืออยู่ในหม้อ ต้มเพิ่มอีกหน่อย
ยังดีที่ต้มบะหมี่ง่ายและเร็ว
ไม่กี่นาทีต่อมา บะหมี่ก็สุก
แต่ตอนนี้ ลู่ซีฉือก็ถือชามกลับมาแล้ว
อวี๋เป้ยเป้ยเหลือบมองหม้อ แล้วมองชามของเขา…
ไม่ใช่เพราะเธอขี้เหนียว จริง ๆ แล้วเธอก็หิว
ดังนั้นประโยคที่ว่า “ยังต้องการอีกไหม” เธอจึงไม่กล้าพูดออกไป
เธอไม่พูด ลู่ซีฉือก็ดูออก ส่วนที่เขาเพิ่งกินไปเมื่อครู่เป็นของอวี๋เป้ยเป้ย อีกฝ่ายไม่ได้เตรียมเผื่อเขาไว้เลย
ก็จริง ตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ นี่เป็นครั้งที่สองที่เขากลับมาบ้านพักครอบครัวทหาร อวี๋เป้ยเป้ยไม่ใช่ผู้หยั่งรู้อนาคต ทำอาหารก็ย่อมทำเผื่อแค่คนเดียว…