กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ไม่ใช่… ฉันไม่ได้ผลักเธอ พวกคุณ… พวกคุณก็เห็นกันอยู่! มัน… เธอล้มเอง”
“อีกอย่าง… จะมาว่าฉันก็ไม่ได้ มัน… เธอมันหน้าไม่อาย มาล่อลวงเหล่าสวี่ของบ้านฉัน”
เสียงผู้หญิงแหลมสูงตื่นตระหนกดังเข้าหูอวี๋เป้ยเป้ย เธออดทนความเจ็บแล้วลืมตาขึ้น
แสงแดด… ช่างแยงตาจริง ๆ
“ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว” มีคนเอ่ยขึ้น
อวี๋เป้ยเป้ยเพิ่งสังเกตว่ามีผู้หญิงล้อมเป็นวงรอบตัวเธอ สูงบ้างเตี้ยบ้าง อ้วนบ้างผอมบ้าง มีทั้งสาว ๆ และคนที่อายุมากกว่า แต่ทั้งหมดล้วนแต่งตัวเรียบง่าย
อืม เรียบง่ายเกินไปด้วยซ้ำ
ยกเว้นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าตรงของเธอคนนี้ ที่ดูทันสมัยกว่า ใส่ชุดเดรสลายดอกไม้เล็ก ๆ ปลายผมดัดเป็นผมลอนใหญ่
ซี๊ด ปวดหัวชะมัด!
อวี๋เป้ยเป้ยกุมท้ายทอย ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องบิดเป็นก้อน