เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 ย่อมมีเจตจำนงสวรรค์
กว่าอินเหลยจะได้รับจดหมายที่ผู้ดูแลกิจการส่งมาด้วยม้าเร็ว ก็เป็นเวลาห้าวันให้หลังแล้ว วันนี้พวกเขาใกล้จะถึงอำเภอเหิงหย่วนแล้ว
ที่นี่ห่างจากเมืองหลวงเพียงสี่ห้าวันเดินทางเท่านั้น
หมิงรุ่ยเห็นอินเหลยสั่นไม่หยุด “เป็นอะไรไปหรือ เกิดเรื่องขึ้นหรือไม่”
อินเหลยยื่นจดหมายให้เขา แล้วทรุดนั่งลงอย่างแรง “เกือบไป เกือบไป พวกเราก็ยังมีบุญหนัก ชีวิตนี้ไปเมืองหลวงครั้งนี้เป็นอะไรไป จึงไม่ราบรื่นเช่นนี้”
หมิงรุ่ยรับจดหมายมา พออ่านแล้วมือก็สั่นตามไปด้วย หันไปยื่นให้อู๋หวยซาน “เป็นเช่นนั้นจริง แต่โชคดีที่พวกเราตกใจแต่ไม่เป็นอันตราย นับได้ว่าฟ้าดินกำลังช่วยพวกเรา”
“สวรรค์เอ๋ย พอถึงเมืองหลวง ข้าต้องไปไหว้พระให้ได้ ดังที่หมิงรุ่ยว่า พวกเราเจอเรื่องตกใจแต่ไม่เป็นอันตรายมาตลอด รวมถึงเรื่องอาหยาด้วย”
ในข้อนี้หมิงรุ่ยเห็นด้วย เขากำลังจะไปวัดหานซานพอดี