กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ท่านผู้เฒ่าหนิง
หมิงรุ่ยลุกขึ้นแต่เช้า โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ใหญ่โตนัก มีเพียงสองชั้นทั้งบนและล่าง เมื่อคืนพวกเขาเหมาทั้งหมด วันหนึ่งก็แค่ห้าตำลึงเงิน
อาหารการกินคิดแยกต่างหาก
แต่บนรถของพวกเขามีธัญพืช ยังมีผักแห้งและเนื้อหมักไห นางเกาพาเฉี่ยวเซิงสองแม่ลูกกับภรรยาหลู่ชิ่งทำเอง ส่วนแม่ลูกตระกูลว่านก็ช่วยปรนนิบัติคนของบ้านหวยซานหลายคน
“เถ้าแก่ ตัวเมืองอำเภอแห่งนี้มีอะไรพิเศษบ้างหรือไม่”
เถ้าแก่เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ใบหน้ายิ้มแย้มเมตตา “คุณชายไม่เคยมาที่นี่กระมัง อำเภอหนิงของพวกเรายากจน ภูเขามากที่นาน้อย ปีก่อนสภาพอากาศก็ไม่ดี ลำบากนัก”
เขาคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอีก “คุณชาย พวกท่านวันนี้ก็ออกเดินทางเถิด ข้าว่าไปเสียยังดีกว่า”