ตอนที่ 30 ให้เช่าหรือขายก็ได้

ตอนที่ 30 ให้เช่าหรือขายก็ได้

หมิงรุ่ยพยักหน้า “หลายวันนี้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ก็เก็บมาได้บ้างแล้ว เดี๋ยวพอได้ค่านิยายเล่าเรื่องมาก็ตุนไว้ก่อนบ้าง คราวก่อนพวกเราซื้อเครื่องหอมมายี่สิบตำลึงเงิน คาดว่าคงทำได้ร้อยกว่าขวด ปลายเดือนเจ็ดหรือต้นเดือนแปดค่อยขายอีกชุด แต่ละครั้งพวกเราขายไม่เกินสองร้อยขวด”

หมิงเยวี่ยเห็นด้วยอย่างยิ่ง อีกทั้งทำมากเกินไปก็ไม่รู้ว่าคนอื่นจะบริโภคไหวหรือไม่ อีกประการหนึ่งการซื้อเครื่องหอมนั้นคนทั้งสองก็หาเงินออกมาได้ไม่มากกว่านี้ เงินเก็บในบ้านจะแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด นั่นเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับการสอบระดับจวน

เรื่องที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนั้น พวกเขาทำไม่ได้เป็นอันขาด