กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 องค์หญิง ท่านก็คงไม่อยากให้อาณาจักรของท่านถูกแย่งชิงไปใช่ไหม?
ความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง
ริชาร์ดเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองหลับใหลไปนานแค่ไหนแล้ว
บางทีอาจจะเป็นหนึ่งนาที หรือบางทีอาจจะเป็นหนึ่งศตวรรษ
ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ในที่สุดเขาก็กลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง
เพียงแต่ยังเหมือนคนที่เพิ่งจะตื่นจากการหลับลึก ยังไม่สามารถขบคิดหรือตัดสินใจอะไรได้
ในความสลึมสลือ จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังแว่วมาข้างหู
ทว่าเสียงนั้นล่องลอยเลือนรางจนไม่อาจฟังได้ถนัดนัก
คล้ายกำลังสวดภาวนา แต่ก็คล้ายกำลังร่ำไห้คร่ำครวญ
ดังวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รู้จบสิ้น