เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 457 ผู้กลืนกินวิญญาณแห่งความมืดผู้ดุร้ายไร้เทียมทาน นี่สิถึงเรียกว่าบอสระดับท็อป! (ตอนใหญ่ 7000 คำ)
ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกเมฆดำปกคลุมมิด มองไปแทบไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง
มองออกไปไกลสุดสายตา เห็นแต่ความมืดสนิท
ท้องฟ้าเงียบสงัดราวกับนิรันดร์ ส่วนพื้นดินยังมีสีสันอยู่บ้าง
ก้มลงมองเบื้องล่าง ใยแมงมุมสีขาวคล้ายน้ำค้างแข็งราง ๆ ก็ปรากฏอยู่ในดวงตา
บนใยแมงมุม ดวงตาเล็ก ๆ สีเขียวเรืองเป็นคู่ ๆ เปล่งประกายเหมือนแสงหิ่งห้อย กระจายอยู่ทั่วทั้งผืนดิน ลามเข้ามาใกล้จนเกือบถึงตัว
ถ้าไม่นับตัวตนที่แท้จริงของพวกมัน ก็ยังมีความงามเพ้อฝันอยู่บ้าง
ทันใดนั้น แมงมุมตัวเล็กที่เกาะอยู่บนใยก็ส่งเสียงร้องแหลม ๆ อย่างตื่นตระหนก ราวกับกระต่ายขาวที่ถูกหมาป่าร้ายจ้องเขม็ง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ในจังหวะนั้นเอง ปัง~ รากไม้ยักษ์ต้นหนึ่งตกลงมาจากฟ้า แรงมหาศาลกระแทกลงพื้น แผ่นดินแตกออกทันที เศษหินกระเด็นว่อน
แมงมุมขนาดเท่าหัวแม่มือพวกนั้นถึงขั้นศพก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย