เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 415 นี่คือดินแดนของชิงชิวเหรอ? อิจฉาเลยนะเนี่ย...
ป้ามาลี่เดินออกมาจากป่าพุทราทะเลทราย เอาแขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แววหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ
ในที่สุดก็ทำจนเสร็จสักที
ใบหน้าอ้วนกลมเหมือนแอปเปิลแดงที่ผ่าครึ่ง ต้องแสงตะวันยามเย็นยิ่งดูเด่นสะดุดตา
ถึงจะยุ่งมาทั้งวัน ร่างกายกับใจจะเหนื่อยแค่ไหน แต่พอเห็นพุทราทะเลทรายที่เต็มไม้เต็มมือ ก็มีแรงขึ้นมาอีกครั้ง
ในใจเต็มไปด้วยความภูมิใจ
ตั้งแต่ท่านริชาร์ดตั้งให้เธอเป็นหัวหน้าเขตเกษตร ไม่ว่าจะแดดเปรี้ยงแค่ไหนหรือร้อนจนทนไม่ไหว เธอก็มาตรงเวลาทุกวัน
นี่คือความรับผิดชอบของเธอ แถมยังเป็นเกียรติของเธออีกด้วย
การได้เอาตัวเองเข้าไปช่วยนครสนธยาทำให้เธออิ่มใจเป็นพิเศษ
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตครึ่งค่อนที่เธออยู่มา