กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 395 ข้าคือใครน่ะหรือ? ข้าคือสาวกของเทพหัวสุนัข! เจ้าแห่งความเน่าเปื่อย จงรอให้เทพของข้ามาเชือดเจ้าเสียเถิด!
ดวงตาสีขาวซีดคู่นั้นทอดข้ามความว่างเปล่า
ราวกับโลกทั้งใบกำลังจมดิ่งลงใต้บัลลังก์ของอีกฝ่าย
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจนแทบฉีกกระชากหัวใจแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน
ความผุพัง ความมืดมิด และความชั่วร้าย... กลิ่นอายที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ราวกับอสรพิษร้ายที่รัดแน่นอยู่รอบลำคอ
จนแม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก
ริชาร์ดกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นระรัว ตึกตัก ตึกตัก ราวกับจะกระดอนออกมาจากลำคอในวินาทีนั้น
“เทพโบราณ...”
บนบัลลังก์ที่ก่อขึ้นจากซากศพเน่าเปื่อยจำนวนนับไม่ถ้วน ร่างบวมอืดขาวซีดที่คลุมด้วยผ้าห่อศพสีดำขยับบิดตัวไปมา
“แมลง...”