เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 332 ภัยพิบัติถล่มทำลายล้าง
ริชาร์ดมองไปยังเมืองออร์คที่ตั้งอยู่ในหุบเขาเบื้องหน้า แววตาแฝงความสนใจอยู่ไม่น้อย
สถาปัตยกรรมของพวกออร์คดูหยาบกระด้างยิ่งกว่าของชาวทะเลทรายเสียอีก จะเรียกว่าป่าเถื่อนและดั้งเดิมก็คงไม่ผิดนัก
กำแพงเมืองสร้างจากก้อนหินขนาดมหึมาที่นำมาเรียงซ้อนกัน สูงกว่าสามสิบเมตร ยาวร้อยเมตร พาดเชื่อมเนินเขาสองลูกที่สูงกว่าร้อยเมตรเข้าด้วยกัน
พื้นผิวด้านนอกขรุขระไม่เรียบ ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็ยังใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไปได้
แม้จะเรียกว่ากำแพงเมือง แต่ดูยังไงก็เหมือนกำแพงล้อมพื้นที่ขนาดยักษ์มากกว่า
ด้านบนกำแพงมีท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่เหลาให้ปลายแหลม หุ้มด้วยเหล็กกล้าและยื่นออกไปด้านนอก เรียกได้ว่าตรงกันข้ามกับสิ่งปลูกสร้างของเมืองมนุษย์ที่ประณีตและแกะสลักอย่างสวยงามอย่างสิ้นเชิง ความหยาบกระด้างของมันเรียกได้ว่าเกินบรรยาย
เหล่าออร์คที่มีเขี้ยวโผล่พ้นริมฝีปากและมีร่างกายสูงเกินสองเมตรกำลังเดินลาดตระเวนไปมา สายตาดุดันคอยจับจ้องนอกกำแพงเมืองอย่างระแวดระวังตลอดเวลา