กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 430 ต้าป่าวคือผู้มีพระคุณ
“หรือว่าเราไปจดทะเบียนกันเลยตอนนี้ดี”
เซียวซู่หน้าแดงขึ้นมา พลางทุบเบา ๆ ที่อกเขา “จะรีบอะไรขนาดนั้นล่ะ อ้อ เมื่อวานพ่อของหวังกังมาที่บ้านฉันแถมเอาของมาตั้งเยอะ บอกว่ามาขอบคุณที่คุณไม่ถือโทษโกรธเคืองคนใจแคบอะไรทำนองนั้น สรุปคือพูดคำดี ๆ เอาใจซะมากมาย”
“พ่อฉันกับเขาก็ถือว่าเป็นคนรู้จักเก่ากันอยู่ แค่ช่วงไม่กี่ปีนี้ไปมาหาสู่กันน้อยลงหน่อย แต่ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ก็ยังดีอยู่ พ่อฉันโกรธจนจะเอาของโยนคืนให้เขา หวังพ่อของหวังกังถึงได้บอกว่าเป็นของฝากให้คุณ ถือเป็นการขอโทษขอโพยให้เราสองคน พอพูดจบก็วิ่งหนีไปเลย”
“ของวางไว้แล้ว พ่อฉันก็เอาคืนไปถึงบ้านเขาอีกไม่ได้ อย่างนั้นก็เท่ากับตบหน้าตัวเองไม่ใช่หรือ”