เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 126 ต้าม่าวขอความช่วยเหลือ ค้นพบดินแดนใหม่
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หวังต้าป่าวรู้สึกอุ่นวาบที่มือ พอลืมตาขึ้นก็เห็นเจ้าตัวเล็กตัวหนึ่งกำลังเลียฝ่ามือเขาอย่างสนิทสนม
แต่ในจังหวะนั้นเอง ในสมองของหวังต้าป่าวก็มีสัญญาณเตือนว่ามีคนเคาะประตู
ใช้ปลายเท้าคิดก็ยังรู้เลยว่าเป็นเจ้าเด็กสวี่ต้าม่าวนี่แน่ๆ คงจะไปได้ข่าวคราวความคืบหน้ามาจากสถานีตำรวจ แล้วรีบแจ้นมาหาเขาเพื่อปรึกษาหารือเป็นแน่
หวังต้าป่าวลุกขึ้นอุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองกลับไปที่ฟาร์ม มอบให้พ่อบ้านดูแล จากนั้นก็กลับไปยังห้องของตัวเองในเรือนสี่ประสาน
พอดีไม่ต้องแกล้งทำ หวังต้าป่าวตอนนี้อยู่ในสภาพเพิ่งตื่นนอนพอดี
“ต้าป่าวพี่น้อง ขอโทษด้วยนะ ดึกขนาดนี้ยังมารบกวนการพักผ่อนของคุณ”
สวี่ต้าม่าวยืนถูมืออยู่หน้าประตู อากาศตอนนี้กลางวันยังพอไหว พอตกกลางคืนลมพัดทีอุณหภูมิก็ร่วงลงฮวบ
“ต้าม่าว พูดอะไรน่ะ ทำเป็นคนนอกไปได้”