0122

⬢⬢⬢

ตอนที่ 122 สวี่ต้าม่าวร้องทุกข์

บทที่ 122 สวี่ต้าม่าวร้องทุกข์

สวี่ต้าม่าวยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น สุดท้ายก็เบะปากกว้าง ถึงขั้นเช็ดน้ำตาต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย

“สหายตำรวจครับ พวกคุณไม่ได้เห็นสภาพบ้านผมที่แสนจะน่าอนาถหรอก มันมีสภาพไม่ต่างอะไรกับตอนที่ถูกพวกโจรป่าปล้นสะดม แม้แต่จานชามดีๆ สักใบก็ยังหาไม่เจอเลยครับ”

สวี่ต้าม่าวเหมือนสาวน้อยที่ถูกพ่อแม่สามีรังแก หน้าตาร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความน้อยใจจนใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้

ร่างสูงของสวี่ต้าม่าวในยุคนี้นับว่าสูงมากทีเดียว ยืนค้อมเอวเบะปากอยู่ตรงหน้าตำรวจสองคน มือซ้ายเช็ดตาขวา มือขวาเช็ดตาซ้าย ราวกับหญิงชราที่ถูกข่มเหงเนื้อตัว