เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 57 ทำไมหวังต้าป่าวถึงไม่บริจาค
หวังต้าป่าวหัวเราะเยือกเย็นในใจ อี้จงไห่ช่างเสแสร้งจริง ๆ!
ภายนอกทำเป็นสามัคคีรักใคร่ แต่ลับหลังกลับหลอกใช้คนพวกนี้เป็นตัวโง่ให้ปั่นหัว
คำพูดแสนเร้าใจเมื่อครู่นี้ ก็เพียงเพื่อปลุกความสงสารของชาวลานพักอาศัยให้มีต่อตระกูลเจี่ย ปูพื้นไว้สำหรับการบริจาคที่จะตามมาเท่านั้นแหละ
ยามนี้ยังบังอาจสมรู้ร่วมคิดกับเส้าจู้ร่วมมือกันหลอกลวงเงินบริจาค พฤติกรรมเช่นนี้ช่างน่าตายนัก
“เอ่อ ผมก็ขอพูดสักสองคำ”
หลิวไห่จงไขว่ห้าง แขนขวาวางพาดบนโต๊ะ มือซ้ายกอดกระป๋องชาไว้บนตัก ท่าทางเหมือนผู้นำที่มีอำนาจจริง ๆ “ผมน่ะพูดไปแล้วก็เป็นเพื่อนบ้านกับเจ่าเหลามาหลายปี ตอนนั้นเจ่าเหลาจากไปเร็ว พี่สะใภ้สกุลเจี่ยกับตงซวี่ลำบากมาก หลายปีมานี้ ผมก็คอยดูแลตระกูลเจี่ยอยู่บ้าง”