เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่วังซิ่งฮวาเขียนบทความโฆษณาแฝงความยาวพันคำเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปสี่โมงกว่าในตอนบ่าย
ความยาวของบทความไม่ถือว่ายาวนัก หากไม่นับเครื่องหมายวรรคตอนก็มีเพียง 1,047 ตัวอักษร ยุคสมัยนี้บทความโฆษณาแฝงจะยาวเกินไปไม่ได้ ถ้ายาวไปคนชอบเผือกก็หมดอารมณ์อ่าน ต้องกระชับ ขยันตัดย่อหน้า จัดรูปแบบให้อ่านง่าย เนื้อหาเป็นขั้นเป็นตอน ใช้ภาษาตลกขบขัน สำนวนสละสลวยและอ่านเข้าใจง่าย ต้องจับจุดสำคัญและจุดโดนใจให้อยู่หมัด ถึงจะถูกใจคนทุกเพศทุกวัย และดึงดูดสายตาของเหล่านักเผือกส่วนใหญ่ได้
ข้อกำหนดข้างต้นทั้งหมด วังซิ่งฮวาทำได้ครบถ้วน ไม่เสียแรงที่เจียงฉียอมจ่ายไปห้าพันหยวน
วังซิ่งฮวาเปิดเรื่องด้วยประโยคทำนองว่า ‘ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งทำงานอยู่ในสวนสนุกธีมพาร์กเกมไขคดีทางช้างเผือก ตอนนี้รับผิดชอบโรงอาหารของไซต์งาน’ แล้วเล่าผ่านมุมมองของเพื่อนสมมุติ เพื่อเขียนแฉความจริงที่กุขึ้นมาทั้งเพ
ประมาณว่า คืนนั้นหัวขโมยทั้งหกคนความจริงแล้วบุกเข้าไปในโรงละครธีมสยองขวัญ ช่วงสองสามวันนี้โรงละครกำลังทดสอบกลไกอยู่ กลไกหลอกผีทุกอย่างจึงเปิดทำงานไว้ทั้งหมด เจ้าพวกหัวขโมยดวงซวยทั้งหกคนเลยถูกกลไกในโรงละครร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์และดูทรุดโทรมหลอกจนขวัญหนีดีฝ่อ นึกว่ามีผีสิงอยู่จริงๆ
พวกมันหนีตายรอดชีวิตออกมาจากโรงละครได้อย่างหวุดหวิด ก็บังเอิญไปเจอกับเถ้าแก่สวนสนุกที่ดึกดื่นค่ำมืดไม่ยอมหลับยอมนอน วิ่งโร่มาตรวจเช็กวัสดุในสวนสนุกเข้าพอดี