เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอกลั้นใจแกะตัวเองออกจากอ้อมกอดอันน่าอึดอัดของพวกผู้ชายล่ำบึ้กได้ เจียงฉีก็เห็นหวังไห่ฝูที่ตื่นเพราะเสียงเอะอะโวยวายเดินสะลึมสะลือออกมาจากห้องพัก
ท่อนบนเป็นชุดนอนสีดำล้วน ท่อนล่างเป็นกางเกงนอนสีขาวล้วน ดูมิกซ์แอนด์แมตช์ตามเทรนด์ไม่เบา เพียงแต่ไม่รู้ทำไม หัวขโมยทั้งสี่คนที่ยังพอมีสติ พอเห็นการแต่งตัวของเขากลับพากันสะดุ้งโหยง ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
เจียงฉีที่ยืนอยู่ตรงกลางได้แต่คาดเดาในใจ คงเป็นเพราะชุดของลุงหวังดูเหมือนยมทูตขาวดำรวมร่างกันกระมัง
หวังไห่ฝูถือไฟฉายแรงสูงส่องกราดเข้ามา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความดุดัน “เกิดอะไรขึ้นน่ะ ดึกดื่นป่านนี้ใครยังอยู่ในสวนสนุกอีก!”
จากนั้นเขาก็เห็นเจียงฉีที่ยืนทำหน้าเอือมระอา กับพวกวัยรุ่นมาดกวนสี่คนที่สภาพหน้าตาบูดเบี้ยวเขียวช้ำ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเพิ่งโดนใครบางคนรุมซ้อมมาหมาดๆ
หวังไห่ฝู: ?
“เถ้าแก่…นะ…นี่ฝีมือคุณเหรอครับ” หวังไห่ฝูถึงกับอ้าปากค้าง
ในใจคิดว่ามองไม่ออกจริงๆ แฮะ เถ้าแก่ของเขาดูท่าทางผอมบางอ่อนแอ ไม่นึกว่าจะหมัดหนักขนาดนี้ ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนมาสวนสนุกเพื่อลุยเดี่ยวแบบหนึ่งต่อสี่ ต่อให้เป็นตัวเขาตอนหนุ่มๆ ก็ยังไม่กล้าซัดหนึ่งต่อสี่เลย
แถมดูจากสภาพแล้ว เถ้าแก่ชนะขาดลอยอย่างไม่ต้องสงสัย ดูเจ้าสี่คนนี้สิว่าน่าเวทนาแค่ไหน หน้าปูดหน้าบวม เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง คงโดนจับกดลงกับพื้นแล้วระดมหมัดใส่ ไม่แน่ว่าอาจโดนกระทืบซ้ำไปอีกหลายทีด้วย
ชายฉกรรจ์ตัวโตๆ มาร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก น่าสงสารแท้ๆ