เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เจียงฉีตื่นนอน เขาถึงได้ประจักษ์ว่าความถ่อมตัวของตัวท็อประดับซูเปอร์สตาร์มันเป็นอย่างไร
เขาจำได้ลางๆ ว่าหลังจากสุ่มได้รถไฟดาด้าเมื่อวาน ดาด้าประเมินตัวเองไว้ว่าไม่มีความสามารถพิเศษอะไร นอกจากขยับเองได้เพื่อเล่นเป็นเพื่อนนายท่านตัวน้อยแล้ว ก็ไม่ได้ต่างจากรถไฟทั่วไปเลยสักนิด
ทว่าพอลืมตาขึ้นมาในเช้านี้ เขากลับเห็นรถไฟขนาดขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัวนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างเตียง
เจียงฉีถึงกับเอ๋อ คิดว่าตัวเองยังฝันไม่ตื่น เลยฟาดหน้าตัวเองไปฉาดใหญ่ แต่เพราะลงแรงหนักมือไปหน่อยจนเจ็บแปลบซี้ดปาก การกระทำที่ดูเหมือนสติไม่สมประกอบนี้พลอยทำให้เหล่าวิญญาณของเล่นในขบวนรถไฟตกอกตกใจไปด้วย ทหารม้าเปิดประตูรถไฟอย่างคล่องแคล่วแล้วกระโดดออกมาจากตู้เสบียง พลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"คุณเจียงฉีไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ เมื่อกี้มีแมลงกัดหน้าเหรอครับ" ทหารม้ากวัดแกว่งดาบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษจริงๆ นะครับคุณเจียงฉี ผมไม่ควรเอาแต่นั่งรถไฟเพลินจนลืมปกป้องความปลอดภัยของคุณเลย"
"เปล่าหรอก ไม่มีแมลงอะไรทั้งนั้น เมื่อกี้ฉันยังตื่นไม่เต็มตาก็เลยมึนๆ น่ะ ถึงได้ตบหน้าตัวเองไปทีนึง" เจียงฉีรีบปลอบทหารม้า เขามองของเล่นรถไฟไซส์บิ๊กเบิ้มบนพื้น แล้วหันไปมองขอบหน้าต่าง "ทานตะวันหายไปไหนล่ะ"
วิญญาณของเล่นพวกที่ขยับได้จะเข้าไปเป็นผู้โดยสารในรถไฟก็ไม่แปลก แต่ทานตะวันขยับเองไม่ได้นี่ มันมุดไปอยู่ตรงไหนแล้วล่ะ