เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จริงสิ พี่จอห์น ฉันจำได้ว่าตอนนายมาใหม่ๆ ในตัวมีบัตรประชาชนของอังกฤษอะไรนั่นอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วคราวนี้ที่ได้ทะเบียนบ้านน่ะเป็นของที่ไหนล่ะ เป็นของบ้านเราหรือของอังกฤษอะไรนั่นกันแน่” หลังจากฟังเรื่องเล่าของเฒ่าจอห์นจบ หวงฟู่กุ้ยก็เอ่ยถามเรื่องทะเบียนบ้านขึ้นมา
“ก็น่าจะถือว่าเป็นของที่นี่นะ บัตรประจำตัวคนต่างด้าวถิ่นที่อยู่ถาวรน่ะ” เฒ่าจอห์นตอบ “ไม่ใช่แค่มีบัตรประชาชนกับสมุดทะเบียนบ้านหรอกนะ ฉันยังต่อรองให้ระบบจ่ายประกันสุขภาพกับประกันสังคมย้อนหลังจนครบปีให้ด้วย เดิมทีฉันกะจะให้มันจ่ายเงินสมทบกองทุนสำรองเลี้ยงชีพเพื่อที่อยู่อาศัยแบบเต็มปีในเรตสูงสุดให้ด้วยซ้ำ แต่มันไม่ยอม”
เจียงฉี: …
สมกับเป็นคนที่เพิ่งมาถึงก็เอาแต่ศึกษากฎหมายแรงงานจริงๆ!
“อ้อ อีกอย่าง พอยกระดับเป็นสามดาวแล้ว พวกเราจะกำหนดอายุของตัวเองได้ด้วยนะ” เฒ่าจอห์นกล่าว
“มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ” เฝิงกุ้ยฮวาทำสีหน้าประหลาดใจระคนดีใจ “ฉันอายุแปดสิบเอ็ด ถ้าจะตั้งเป็นสิบแปดได้ไหม แล้วหน้าตาพวกเราจะเปลี่ยนไปตามอายุที่ตั้งไว้หรือเปล่า คงไม่ใช่ให้ฉันคงหน้าตาแบบนี้ไว้ในวัยสิบแปดหรอกนะ”
เฒ่าจอห์นถึงกับชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอคำถามนี้ ก่อนจะเว้นจังหวะไปนิดแล้วตอบ “น่าจะ…เปลี่ยนมั้ง…”
“แล้วพี่จอห์นตั้งไว้กี่ปีล่ะ ฉันว่านายไม่เห็นจะเปลี่ยนไปตรงไหนเลยนี่!” หวงฟู่กุ้ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น