เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากออกจากบ้านของเจียงเสี่ยวเลี่ยงมาแล้ว เจียงเสี่ยวเลี่ยงที่ดื่มเหล้าไปนิดหน่อยจนเริ่มกรึ่มๆ กะจะรีบกลับบ้านไปเปิดอกคุยยามดึกกับลูกชายลูกสาวเพื่อกระชับความสัมพันธ์ แต่กลับถูกเฉียวฮุ่ยฟางลากตัวไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกันเสียก่อน โดยบอกให้เจียงฉีกับเจียงปิงกลับไปรอที่บ้าน
“นี่น้องชาย นายไม่รู้สึกเหรอว่าพ่อกลับมารอบนี้ดูแปลกไปกว่าเดิมอีก” เจียงปิงพึมพำ
“ก็นิดหน่อยนะ รู้สึกเหมือนเขาพยายามจะแสดงออกว่าเป็นคุณพ่อผู้เปี่ยมล้นด้วยความรักสุดฤทธิ์ แต่ดันแสดงออกมาเหมือนญาติห่างๆ ผู้ร่ำรวยที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปีมากกว่า แต่ทุกปีพ่อก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ญาติห่างๆ ประเภทที่ไม่รู้จะชวนคุยอะไร ได้แต่พูดว่า ‘ตอนเด็กๆ ฉันเคยอุ้มแกด้วยนะ จำได้ไหม’ อะไรทำนองนั้นน่ะ” เจียงฉีพยักหน้า “จริงสิพี่ พี่ควรกลับไปเคลียร์เสื้อผ้าในตู้ของพ่อกับแม่ออกมาได้แล้วมั้ง”
‘เด็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง’ ในวัยผู้ใหญ่ทั้งสองคนใช้ชีวิตโดยไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างกายมาสิบกว่าปี สองพี่น้องยึดครองบ้านสี่ห้องนอนกันแค่สองคน ตู้ในทุกห้องจึงมีเสื้อผ้า รองเท้า ถุงเท้าของเจียงปิงยัดอยู่เต็มไปหมด แม้แต่ตู้เล็กๆ ในห้องของเจียงฉีก็ยังมีรองเท้าบูตของเจียงปิงซุกอยู่เลย