เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มาร้องตามฉันนะ”
“ไก่ป่าขันรับแสงย่ำรุ่ง เมฆาสีชาดรางเลือนจันทราคล้อยโค้ง…”
“ใช่ๆ ท่วงทำนองประมาณนี้แหละ เวลาร้องสังเกตสายตาด้วย สายตาต้องมีจริตจะก้าน ก้มศีรษะลงนิดหน่อย ใครเขาร้องงิ้วบนเวทีแล้วจ้องตาเขม็งใส่คนดูข้างล่างกันเล่า คุณไม่เพียงแค่ร้องงิ้ว แต่คุณกำลังแสดงละครอยู่ด้วย ทรวดทรงท่าทางต้องสง่า บอกให้ค้อมเอวไม่ได้บอกให้ยักไหล่”
“แบบนี้แหละถูกแล้ว พวกคุณฟังฉันร้องให้ฟังสักท่อนนะ…”
เวลาวังซิ่งฮวาสอนคนร้องงิ้วมักจะใช้แค่ปากไม่ลงมือลงไม้ เพราะเธอเคยเรียนแค่วิธีเปล่งเสียง ไม่เคยฝึกดัดเส้นสายร่างกาย อย่างมากก็นับเป็นแค่ผู้ชื่นชอบงิ้วคนหนึ่ง พอต้องสอนคนอื่นจึงทำได้เพียงขยับริมฝีปากสั่งการ
คนที่มาร่วมทดสอบภายในวันนี้ต่างใจกล้าไม่เบา เหยียนฮวยโย่วไม่เคยเล่นบท ‘บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ’ มาก่อน ทั้งยังเป็นพวกยึดมั่นในหลักอเทวนิยม แถมที่ร้านของเขาเองก็มีพนักงานคอยแต่งชุดผี ทาหน้าขาว ยืนบนบาลานซ์บอร์ด คอยผลุบๆ โผล่ๆ วิ่งไล่หลอกคนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เขาจึงปรับตัวรับบทสยองขวัญแนวไล่ล่าได้เป็นอย่างดี
เหล่าเถ้าแก่คนอื่นๆ ก็เช่นกัน ตอนโดนหลอกน่ะตกใจกลัวของจริง แต่พอผ่านพ้นไปได้ก็สุมหัวคุยกันว่าเมื่อกี้ใช้กลไกอะไร แถมยังดูมีอารมณ์ร่วมกับการแสดงและการสอนร้องงิ้วของวังซิ่งฮวาอย่างกระตือรือร้น
มีเพียงเฉินฉู่ฉู่ผู้เป็นคนปกติเพียงคนเดียวที่เมื่อครู่ตกใจกลัวหนักที่สุด ตอนนี้มองวังซิ่งฮวาแล้วยังอกสั่นขวัญแขวนไม่หาย เวลาร้องเนื้อเพลงเสียงยังอดสั่นระริกไม่ได้