เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เถ้าแก่เจียง ยินดีด้วยนะ ยินดีด้วย!”
“เถ้าแก่เสี่ยวเจียง ร้านใหม่ตรงหัวมุมถนนนั่นเป็นร้านของเธอใช่ไหมล่ะ มีกระเช้าดอกไม้วางเรียงกันตั้งสองแถวแน่ะ ยินดีด้วยนะ ยินดีด้วย! เปิดร้านใหม่ก็ไม่บอกพวกเราสักคำ คราวก่อนร้านพะโล้ฉันก็ไม่ได้ส่งกระเช้าดอกไม้ไปให้ พอมาคราวนี้เปิดร้านใหม่อีกก็ไม่รู้อีก เธอรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะสั่งกระเช้าดอกไม้ให้เดี๋ยวนี้แหละ”
“พี่ผิง ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ใช่ร้านใหม่อะไรขนาดนั้นหรอก ร้านที่เปิดใหม่นี่ก็ยังเป็นร้านเกมไขคดีเหมือนเดิม พอดีร้านเดิมพื้นที่ไม่พอน่ะครับ เลยต้องเช่าร้านที่ใหญ่กว่าเดิม”
“ไม่ได้สิ กระเช้าดอกไม้นี่ฉันต้องส่งให้ได้!”
“ใช่แล้ว ฉันน่ะสั่งไปเรียบร้อยแล้วเนี่ย”
“เธอสั่งไปแล้วเหรอ สั่งร้านไหนล่ะ”
“ร้านดอกไม้เจียเจียน่ะสิ กระเช้าดอกไม้ร้านนั้นถูกที่สุดแล้ว”
“เสี่ยวเจียง ย้ายไปเปิดร้านใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมแบบนี้ แล้วร้านเดิมในซอยยังเปิดอยู่ไหมล่ะ” เถ้าแก่เนี้ยร้านผลไม้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางยัดส้มสะดือที่เพิ่งปอกเสร็จใส่มือเจียงฉี “ส้มสะดือกานหนานเพิ่งมาถึงเมื่อวาน ทั้งลูกใหญ่ทั้งหวาน ของแท้แน่นอน ช่วงนี้กำลังเข้าหน้าส้มกานหนานพอดี เดือนก่อนที่เอามาขายยังไม่สุกเต็มที่ ไม่ค่อยหวานเท่าไร ถ้าเสี่ยวเจียงชอบ เดี๋ยวฉันยกให้ลังหนึ่งเลย”
เจียงฉีรับส้มสะดือมา แกะกลีบหนึ่งส่งเข้าปาก มันหวานกว่าส้มทั่วไปจริงๆ ส้มออสเตรเลียในซูเปอร์มาร์เก็ตที่ขายแพงลิบลิ่วยังเทียบกับลูกในมือตอนนี้ไม่ได้เลย
เป็นรสหวานธรรมชาติของผลไม้ที่มาพร้อมกลิ่นหอมสดชื่น แถมยังฉ่ำน้ำสุดๆ