เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเจียงฉีกลับมาถึงร้าน เฉิงจื่อก็ไม่อยู่แล้ว ชั้นหนึ่งเหลือเพียงหวังเอ้อร์ยา วังซิ่งฮวา ทู่ทู่ และทานตะวัน โดยทานตะวันยังคงปักหลักอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่เป็นเครื่องพ่นละอองน้ำเพิ่มความชื้นอย่างขยันขันแข็ง
“เถ้าแก่ รองเท้าค่ะ” หวังเอ้อร์ยายื่นรองเท้าให้เจียงฉี พลางชี้ไปที่ถุงเท้าของเขา “ถุงเท้าของเถ้าแก่ดูเหมือนจะเปื้อนนะคะ”
เจียงฉีคิดในใจว่าถุงเท้าคู่นี้จะไม่เปื้อนได้ยังไง อย่างน้อยเขาก็เดินเท้าเปล่าข้างเดียวมาตั้งหลายร้อยเมตรกว่าจะเจอเหยียนฮวยโย่ว
“ไม่เป็นไร” เจียงฉีสวมรองเท้า แล้ววางรถแข่งไว้บนเคาน์เตอร์ “ฉันจะออกไปซื้อถ่านให้รถแข่ง โทรศัพท์ฉันอยู่กับใคร”
เจียงฉีนึกโล่งอกเหลือเกินที่ตอนพุ่งตัวออกไปไม่ได้พกอะไรติดตัวเลย ไม่อย่างนั้นไม่ว่าจะถือโทรศัพท์ไว้ในมือหรือยัดใส่กระเป๋าเสื้อ ด้วยความเร็วระดับนั้นของรองเท้าสเก็ตเมื่อกี้ มันคงได้ปลิวหายไปกลางอากาศแน่นอน
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง รถแข่งคงกลายเป็นวิญญาณของเล่นที่ผลาญเงินที่สุดเป็นแน่
“อยู่นี่ค่ะ” หวังเอ้อร์ยายื่นโทรศัพท์คืนให้ “เถ้าแก่คะ ทรงผมเถ้าแก่ตอนนี้ดูแปลกๆ อยู่นะคะ”
“รู้แล้วละ” เจียงฉีขยี้จัดผมตัวเองลวกๆ สองสามที แล้วเดินออกไปข้างนอก