เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฮ้อ”
“ชิ”
“ฮึ่ม”
“แม่งเอ๊ย”
ตอนกลางวัน เจียงฉีเพิ่งจะพูดเองแท้ๆ ว่าการไม่ไปสนใจคือวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด ทว่ายามดึกสงัดในค่ำคืนอันเงียบงัน ตอนที่หลับตาลงเตรียมจะเข้าสู่นิทรา ในหัวของเขากลับผุดเนื้อหาของบทความที่เพิ่งอ่านไปเมื่อช่วงบ่ายขึ้นมาเต็มไปหมด
ตัวอักษรเหล่านั้น ถ้อยคำเหล่านั้น หรือแม้กระทั่งเครื่องหมายวรรคตอนพวกนั้น ก็เหมือนกับโจทย์ข้อสุดท้ายของวิชาคณิตศาสตร์ที่ตามหลอกหลอนไม่เลิกหลังสอบเกาเข่าเสร็จ มันคอยเบียดเสียดเข้ามาในสมอง ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าในยามที่เขาผ่อนคลายที่สุด จนทำให้เขาต้องนึกถึงมันและเก็บมาใส่ใจจนได้
“ฟู่…” เจียงฉีถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟติดผนังทันที
บัดซบเอ๊ย อดทนไปชั่วขณะ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งขาดทุน
“คุณเจ้านายครับ เสียงกวัดแกว่งดาบของผมเมื่อกี้ไปรบกวนคุณหรือเปล่าครับ” ทหารม้าเห็นเจียงฉีลุกพรวดขึ้นมานั่งจึงถามด้วยความเป็นห่วง “คราวหน้าผมจะระวังให้มากกว่านี้ จะพยายามไม่ให้มีเสียงครับ”
“เปล่าหรอก” เจียงฉีส่ายหน้า