เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้เชี่ยวชาญด้านการโฆษณาอย่างเหยียนฮวยโย่ว หลังจากเพ้อฝันถึงแผนการโฆษณาอันสมบูรณ์แบบของตัวเองในกลุ่มเสร็จแล้วก็ยังรู้สึกไม่หนำใจ ถึงขั้นวิ่งตรงจากซีซีมายังร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกเพื่อมาคุยโม้กับเจียงฉีแบบต่อหน้า
"แล้วทำไมคุณไม่คุยกับผู้จัดการสวีไปเลยล่ะ" เจียงฉีเอ่ยถามพลางกดรีเฟรชดูยอดวิว
"เขากำลังรันบทอยู่ วันนี้ที่ร้านผมมีคนลางานไปสองสามคน คนเลยไม่พอ" เหยียนฮวยโย่วอธิบาย "ที่จริงตอนแรกผมกะจะหาสตรีมเมอร์สายรีวิวร้านมาเพิ่มอีกสักสองสามคน แต่คุณก็รู้ เมืองเล็กๆ อย่างพวกเราแทบไม่มีสตรีมเมอร์เลย"
"ไอ้พวกมี่เถาอะไร เยลลี่อะไรที่ผมพูดถึงในกลุ่มนั่นน่ะ ล้วนมาจากเมืองอื่นทั้งนั้น เป็นพวกที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในท้องถิ่น นานๆ ทีถึงจะติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมประจำเมืองได้ ถ้าไกลกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว คุณคงไม่หวังให้ลูกค้าต่างถิ่นถ่อมาเล่นเกมไขคดีไกลถึงที่นี่เพียงเพื่อจะสุ่มกล่องสุ่มหรอกนะ"
จุดที่เจียงฉีสนใจกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "ทำไมพวกสตรีมเมอร์พวกนี้ถึงชอบใช้ชื่อของกินกันนักล่ะ"