เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เถ้าแก่ ซื้อๆ!”
เวลาสิบหกนาฬิกาสามสิบเจ็ดนาที หลังจากสวมบทเป็นผีร้ายชุดแดงจนเสร็จงาน ลี่ลี่ก็อุ้มแท็บเล็ตเดินมาทวงค่าจ้างกับเจียงฉีที่กำลังนั่งดูโทรศัพท์มือถืออยู่ในบ้านตุ๊กตา
หน้าจอบนแท็บเล็ตเปิดค้างอยู่ที่ร้านรับสั่งทำของเล่นระดับไฮเอนด์ร้านหนึ่ง ซึ่งมียอดขายต่อเดือนเป็นศูนย์
ราคา: สองหมื่นกว่าหยวน
“ไม่ซื้อ” เจียงฉีตอบอย่างเย็นชาไร้ความปรานี
ลี่ลี่: ?
ลี่ลี่เบะปากทันที “เถ้าแก่บอกว่าจะซื้อให้ลี่ลี่นี่นา”
“ฉันไม่ได้บอกว่าจะซื้อ” เจียงฉีบอกเป็นนัยว่าลี่ลี่ยังอ่อนหัดเกินไป “ฉันบอกว่าถ้าเธอหาเจอแล้วค่อยเอามาให้ฉันดู ซึ่งฉันดูเสร็จแล้ว และไม่ซื้อ”
ลี่ลี่ทำท่าจะปล่อยโฮ เจียงฉีจึงพูดต่อ “แต่จะลองพิจารณาซื้อดาบให้สักเล่มแล้วกัน”
เสียงแกล้งร้องไห้ของลี่ลี่ชะงักค้างอยู่ที่ริมฝีปาก เธอเงยหน้ามองเจียงฉีด้วยแววตาเป็นประกาย