เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่เจียงฉีหอบกล่องขนมอบของฝากกล่องใหญ่จากเป่ยผิงมาถึงหน้าร้านตัวเอง เขาเกือบคิดว่าเดินเข้าผิดซอยไปแล้ว
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ร้านเกมไขคดีของเขากลายเป็นจุดกระจายพัสดุไปได้?
ทำไมพัสดุมันถึงได้เยอะขนาดนี้
เมื่อมองกล่องพัสดุที่ยังไม่ได้แกะกองพะเนินสูงเท่าครึ่งตัวคนอยู่หลายกอง เจียงฉีก็ยืนครุ่นคิดอยู่หน้าร้านพักใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน มองดูเป้ยหรูที่กำลังง่วนกับการจัดระเบียบพัสดุพวกนี้ไม่ต่างจากพนักงานคัดแยก แล้วแสร้งเอ่ยถามด้วยความสุขุม
"พัสดุพวกนี้… คงไม่ใช่บทที่ฉันซื้อมาจากงานหรอกนะ?"
"คิดว่าไงล่ะคะ?" นัยน์ตากลมโตที่เคยเปล่งประกายของเป้ยหรู บัดนี้ไร้ซึ่งชีวิตชีวาไปเรียบร้อยแล้ว
ตอนช็อปมันช่างเพลิดเพลิน แต่ตอนตามอ่านบทแทบขาดใจ
ในบรรดาบทกล่องทั่วไป 89 บทที่เจียงฉีซื้อมา มีถึง 73 บทที่มาถึงร้านก่อนตัวเขาเสียอีก ในระหว่างที่เจียงฉีกำลังทึ่งกับความเร็วในการจัดส่งของผู้จัดจำหน่าย เขาก็อดเป็นห่วงลี่ลี่ขึ้นมาไม่ได้
ใน 89 บทนี้ มีบทสยองขวัญปาเข้าไปกว่า 60 บท