เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"พระเจ้า ช่วยด้วย รู้สึกผิดบาปชะมัด อีกคำเดียวนะ อีกคำเดียวฉันจะไม่กินแล้ว!" ฉินช่านพึมพำว่าขอกินอีกคำเดียว พลางยัดเนื้อแกะย่างเสียบไม้คำโตเข้าปากอย่างเมามัน
จากนั้นเธอก็มองไปยังกุยช่ายย่างในจานที่โรยพริกป่นสีแดงตัดกับสีเขียว แล้วปลอบใจตัวเอง "ไม่เป็นไรหรอก กินผักคำเดียวไม่อ้วนหรอกน่า"
ว่าแล้วฉินช่านก็กินกุยช่ายย่างไปอีกไม้
"พวกเด็กเอกระบำนี่น่าสงสารจริง" เจียงปิงมองพนักงานร้านตรงหน้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน (ตอนเจียงปิงเปิดร้าน ฉินช่านก็เปิดเทอมไปแล้ว) พลางเคี้ยวเนื้อคำโตอย่างเอร็ดอร่อย "โชคดีจริงๆ ที่ฉันเรียนศิลปะ"
เจียงฉีรู้สึกเพียงว่า หากฉินช่านยังกินตามมาตรฐานนี้ไปอีกสักสองสามวัน อาจารย์ของเธอคงจะจับเธอแขวนขึ้นมาตี พร้อมกับจับเขาแขวนขึ้นมาตีไปด้วยกันแน่ๆ
"ตอนนี้นี่เที่ยงคืนกว่าแล้ว รถไฟใต้ดินก็หมดแล้วด้วย เธอยังไม่กลับอีกเหรอ" เจียงฉีตัดสินใจเอ่ยเตือนฉินช่าน
"ไม่เป็นไรค่ะ มีรถเมล์กะดึก" ฉินช่านบอกว่าเธอมีแผนสำรอง "อีกอย่างก่อนออกมาฉันก็บอกรูมเมตไว้แล้วด้วยว่า คืนนี้อาจจะกลับดึกมาก"