เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังเรื่องราวของตระกูลเฉินคลี่คลายลง ตรอกเล็กๆ ก็กลับคืนสู่ความสงบสุขดังวันวาน
จี้กุญแจอายุยืนเงินแท้ที่เฉินจื่อเฉินมอบให้เจียงฉีถูกหวังเอ้อร์ยานำไปถักเข้ากับเชือกห้าสีจนกลายเป็นสร้อยข้อมือแสนสวย ซึ่งตอนนี้เจียงฉีก็สวมติดข้อมือไว้ตลอดเวลา
ส่วนห้องแถวของเฒ่าเฉินยังคงฝากให้เถ้าแก่หวังช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องปล่อยเช่าหรือขายให้ ทำเลร้านค้าในตรอกนี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เถ้าแก่หวังจึงต้องคอยรับโทรศัพท์นับสายไม่ถ้วนจนวุ่นวายแทบไม่ได้พัก ไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะต้มพะโล้ด้วยซ้ำ ซึ่งสำหรับทุกคนแล้วนับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย
เฉินซือกับหลิ่วซินหงไม่ได้คิดจะกลับมาจดทะเบียนสมรสกันใหม่ แต่ทั้งสองต่างตั้งใจจะทะนุถนอมและเลี้ยงดูลูกสาวที่พลัดพรากไปคนนี้ให้ดีที่สุด เฉินซือลาออกจากงานที่ต่างเมือง เพื่อรอให้รักษาหูของเฉินจื่อเฉินหายดีเสียก่อนแล้วค่อยกลับมาหางานใหม่