เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงบ่ายตอนที่หวังเอ้อร์ยามาถึงร้าน บนบ่าของเธอสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่มาด้วย
กระเป๋าใบนี้เจียงฉีสั่งซื้อให้เธอทางออนไลน์เมื่อเดือนกว่าก่อน ต้นเหตุก็เพราะมีอยู่วันหนึ่ง หวังเอ้อร์ยาเห็นชิงชิงสะพายกระเป๋านักเรียนเดินคอตกไปเรียนพิเศษภาคฤดูร้อน กระเป๋าของชิงชิงไม่ใช่แบบสีชมพูลวดลายฉูดฉาดน่ารัก แต่เป็นเป้สีเทาจุของได้เยอะที่เน้นการใช้งานจริง
ตอนนั้นหวังเอ้อร์ยานั่งอยู่หน้าร้าน มองกระเป๋าบนบ่าของชิงชิงด้วยความอิจฉาตาร้อน แม้ปากจะไม่พูดอะไรแต่สายตากลับจ้องเขม็งตาไม่กะพริบ เจียงฉีที่กำลังชงชานมอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์บังเอิญหันมาเห็นเข้าพอดี
เจียงฉีคิดว่าถึงตนจะไม่สามารถส่งหวังเอ้อร์ยาไปโรงเรียนได้ แต่อย่างน้อยก็ซื้อกระเป๋าเป้ให้เธอสักใบ จะได้สัมผัสบรรยากาศเหมือนได้ไปโรงเรียนกับเขาบ้าง เขาจึงกดสั่งกระเป๋าเป้แบบเดียวกับของชิงชิงมาทางออนไลน์ทันที
ทว่านับตั้งแต่ของมาส่ง หวังเอ้อร์ยาก็ไม่เคยเอาออกมาสะพายเลยสักครั้ง เธอทะนุถนอมบูชามันราวกับเป็นของล้ำค่า นี่ถือเป็นหนึ่งในไม่กี่นิสัยของหวังเอ้อร์ยาที่เจียงฉีสังเกตเห็นได้
ถ้าเธอชอบของชิ้นไหนมากๆ ก็มักจะซ่อนเก็บไว้ไม่ยอมแตะต้อง กิ๊บติดผมที่ชอบมากก็ทำแบบนี้ กระโปรงตัวโปรดก็เช่นกัน มีเพียงโอกาสที่เธอคิดว่าสำคัญมากๆ เท่านั้นถึงจะยอมงัดของพวกนี้ออกมาใช้ อย่างเช่นตอนที่ไปสวนสนุกครั้งก่อน
วันนี้เธอสะพายกระเป๋าใบนี้ออกมา คงต้องมีเรื่องสำคัญอะไรแน่ๆ