เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กว่าเจียงฉีจะคุยเรื่องแบบป้ายร้านกับเวลารับของเสร็จ จ่ายเงินมัดจำเรียบร้อย แล้วเดินกลับมาถึงร้าน ก็ล่วงเข้าสามทุ่มกว่าแล้ว
หลิวหลานอยู่ในร้านพอดี เธอนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ด้านหน้ามีชานมไข่มุกที่พร่องไปหนึ่งในสาม มือซ้ายถือไส้กรอกย่าง มือขวาไถโทรศัพท์ เล่นมือถืออย่างเพลิดเพลินเจริญใจ
“หลานหลาน ทำไมถึงมาได้ล่ะเนี่ย” เจียงฉีเอ่ยถาม
เพราะวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของหลิวหลาน ที่มหาวิทยาลัยย่อมมีเรื่องจุกจิกต้องจัดการเพียบ เจียงฉีจึงไม่ได้จัดตารางให้เธอรันบท แม้แต่ ‘บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ’ เองก็เพิ่งจะกลับมารันบทอีกทีตั้งแต่คืนพรุ่งนี้เป็นต้นไป
เขายังนึกว่าต่อให้คืนนี้เธอไม่มีธุระอะไร ก็น่าจะนอนเล่นคุยกับรูมเมตหรือดูซีรีส์อยู่ในหอพัก ไม่คิดเลยว่าจะโผล่มาที่ร้าน
“มาเทสต์บทน่ะสิ” หลิวหลานตอบ
“เทสต์บท?”
หลิวหลานชี้ไปยังเล่มบทที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา “บท ‘กลืนกินหัวใจเธอ’ ที่นายบอกให้ฉันเอาไปอ่านที่มหาวิทยาลัยเมื่อวานไง ฉันศึกษาจบหมดแล้ว คิดว่าเอาตามที่นายบอกได้เลย คือตัดองค์ประกอบแนวสยองขวัญออกไป แล้วเปิดเป็นบทแนวกลไกเกมล้วนๆ ไปเลย”
“แถมฉันยังรู้สึกว่า ช่วงการแสดงตอนท้ายของแม่มดควักหัวใจตัดออกไปให้หมดได้เลย นายแค่สวมชุดคลุมแม่มด แล้วยกพะโล้ไปเสิร์ฟพลางพูดกับผู้เล่นว่า—”
หลิวหลานแสยะยิ้มชั่วร้าย “ฮ่าๆ!”