เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่วันที่ 3 กันยายน เหล่าเจ้าของร้านในซอยที่ตื่นมาเปิดร้านแต่เช้า ต่างได้กลิ่นพะโล้หอมฉุยเตะจมูกเป็นพิเศษ
หากถามว่าน่ากินขนาดไหน เอาเป็นว่าชวนน้ำลายสอสุดๆ ก็แล้วกัน
มันเป็นความหอมเย้ายวนชนิดที่แค่ได้กลิ่นก็รู้ทันทีว่าของในหม้อพะโล้ต้องเลิศรสระดับสลักลึกถึงดีเอ็นเอ ชวนให้อยากควักเงินซื้อมากินเสียเดี๋ยวนั้น
ปัญหาคือ… กลิ่นพะโล้หอมฟุ้งที่ไม่เคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อนนี้ ลอยมาจากร้านไหนกันล่ะ?
ในซอยนี้มีร้านพะโล้อยู่ไม่น้อย รวมๆ แล้วตั้งเจ็ดร้าน ในจำนวนนั้นมีสี่ร้านที่ไม่รู้คิดอะไรอยู่ถึงได้มาเปิดเรียงติดกัน นอกจากร้านพะโล้รสชาติห่วยแตกอันเลื่องชื่อของเถ้าแก่หวังแล้ว อีกหกร้านที่เหลือต่างก็มีจุดเด่นเฉพาะตัว
ร้านที่ขายดีที่สุดย่อมหนีไม่พ้นร้านเฉินจี้พะโล้ ซึ่งเน้นสัตว์น้ำจืดและอาหารทะเล กั้ง กุ้งก้ามแดง หอยนางรม กุ้งขาว และหอยเจดีย์พะโล้ของร้านนี้นับว่าเด็ดขาด รสชาติเผ็ดชา สดใหม่ และหอมกรุ่น ขนาดแบบเผ็ดพิเศษที่เผ็ดจนทำเอาเจียงหว่านหว่านน้ำหูน้ำตาไหลพราก เธอก็ยังยัดเข้าปากไม่หยุด
นอกจากราคาแพงกับต้องต่อคิวยาวเหยียดแล้ว ร้านเฉินจี้พะโล้ก็แทบไม่มีข้อเสียอื่นใด
ถัดมาคือร้านคอเป็ดจิงอู่ที่อยู่ติดกัน ยอดขายคอเป็ดกับหัวเป็ดดีมาก ราคาก็ย่อมเยากว่าร้านข้างๆ พอสมควร คนที่มากินบะหมี่หรืออาหารตามสั่งแถวนี้มักแวะซื้อคอเป็ดสักชิ้นหรือหัวเป็ดสักคู่ไปแทะแกล้มด้วยเสมอ