เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เฮ้อ"
"เฮ้อ"
"เฮ้อ"
"เฮ้อ… เดี๋ยวสิ พวกเราจะมานั่งถอนหายใจตามกันทำไมเนี่ย" เจียงฉีเอ่ยขัดจังหวะ
"ก็มันน่าเบื่อนี่นา" เจียงหว่านหว่านไถโทรศัพท์อย่างเรื่อยเปื่อย พลางเหลือบมองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาด้านนอก "ฝนบ้านี่จะตกไปถึงไหนกันนะ ตกติดต่อกันมาสามวันแล้ว เสื้อผ้าที่บ้านตากไว้เต็มระเบียงไม่แห้งสักตัว"
ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม แสงสลัว อากาศชื้นจัดจนเหนียวตัว ทั้งความกดอากาศยังต่ำ ทั้งที่ข้างนอกมีพายุฝนกระหน่ำแท้ๆ แต่กลับอบอ้าวอย่างประหลาด เห็นได้ชัดว่าฝนยังตกไม่หมดเม็ดดี
เสียงฝนตกเปาะแปะในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ นอกจากจะไม่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายหรืออารมณ์ดีแล้ว ยังชวนให้หงุดหงิดงุ่นง่านเป็นที่สุด
"เขาว่ากันว่าช่วงเช็งเม้งฝนตกพรำๆ แถวบ้านเราปกติก็ตกแค่ช่วงก่อนหลังเช็งเม้งกับช่วงกีฬาสีไม่ใช่เหรอ ทำไมเดี๋ยวนี้ก่อนวันสารทจีนถึงได้เทกระหน่ำขนาดนี้ล่ะเนี่ย" เจียงหว่านหว่านบ่นอุบ