เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ๊ากกกก ช่วยด้วย!”
“ฮือๆ ฉันจะไม่เล่นบทสยองขวัญอีกแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ฉันยังไม่อยากตาย อ๊ากกกก!”
วัยรุ่นหนุ่มสาวทั้งหกคนวิ่งหนีเตลิดไปทั่วห้องที่ไม่กว้างใหญ่นักเพราะถูกฝูงตุ๊กตาไล่ล่า พอวิ่งชนกำแพง สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่ยกมือขึ้นกุมหัว แต่กลับเป็นการหมุนตัวเปลี่ยนทิศแล้วโกยอ้าวต่อ สภาพดูอนาถเกินจะบรรยาย
“ลี่ลี่ เพลาๆ มือหน่อย” เจียงฉียืนมองพลางเอ่ยเตือนมาจากห้องข้างๆ
ตุ๊กตาในชุดเจ้าหญิงสีน้ำเงินประดับพลอยเทียมวิบวับซึ่งนั่งคุมเชิงอยู่บนจุดสูงสุดสะบัดมืออย่างอารมณ์บูดบึ้ง ความเร็วในการไล่กวดของเหล่าตุ๊กตาด้านล่างพลันชะลอลงทันตา
พวกตุ๊กตาเริ่มอู้งาน แค่ส่งเสียงขู่แต่ไม่ออกแรง วิ่งไปดึงรั้งเสื้อผ้าของผู้เล่นบ้างเป็นครั้งคราว ทว่าก็แค่กระตุกสองสามทีพอเป็นพิธีแล้วปล่อยมือ หากโดนท่อนแขนที่เหวี่ยงไปมาของผู้เล่นฟาดใส่ แม้จะเฉี่ยวโดนเพียงนิดเดียวก็แกล้งกระเด็นหวือไปไกลลิบ
ถึงอย่างนั้น ผู้เล่นทั้งหกคนที่สติใกล้หลุดลอยไม่ได้รู้สึกเลยว่าพวกตุ๊กตากำลังอู้งาน
พวกเขารู้สึกเพียงว่า วันนี้คงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แน่ๆ
ทว่าก็ไม่มีใครยอมนอนแผ่รอรับความตาย สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของมนุษย์นั้นแรงกล้า ตราบใดที่พวกตุ๊กตายังไม่ได้ทำร้ายให้บาดเจ็บจริงๆ ทุกคนต่างก็อยากจะดิ้นรนดูอีกสักตั้ง