เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮือๆ หลานหลาน เมื่อกี้มันน่ากลัวมากจริงๆ นะ ที่นี่มีผีชัวร์ๆ โดนผีหลอกเข้าจริงๆ แล้วด้วย ชาตินี้ฉันจะไม่เล่นบทสยองขวัญอีกแล้ว ฮือๆ…”
“คุณผู้หญิงทั้งสองท่านคงจำคนผิดแล้วละค่ะ ฉันคือยายกู่ ไม่ใช่หลานหลานอะไรนั่นหรอก” หลิวหลานพยายามแกะมือของฉินช่านกับเจียงหว่านหว่านที่เกาะเธอแน่นเป็นหนวดปลาหมึกออก พลางปรับสีหน้าและน้ำเสียง สวมวิญญาณมืออาชีพแสดงตามบทบาทต่อไป
เจียงหว่านหว่านรีบเปลี่ยนคำพูดตามน้ำทันที “ฮือๆ ยายกู่ช่วยด้วย ที่นี่มีผีจริงๆ นะ พี่ชายฉันชักจะเกินไปแล้ว ไปสรรหาซื้อบทอัปมงคลพรรค์นี้มาได้ยังไง ฮือๆ…”
เจียงหว่านหว่านยังคงกอดหลิวหลานแน่น ร้องไห้โยเยไม่ยอมหยุด
หลิวหลาน: …
เล่นเอาฉันไปไม่เป็นเลยจริงๆ นะเนี่ย
“คุณจวงคงจะตื่นตระหนกจนเห็นภาพหลอนไปเองมากกว่ามั้งคะ” หลิวหลานคิดว่ายังพอกู้สถานการณ์กลับมาได้อยู่
“หลานหลาน เธอเลิกเล่นละครเถอะ เมื่อกี้พวกเราเจอผีหลอกจริงๆ นะ เชื่อกันบ้างสิ สัญญาณมือถือก็ไม่มีสักขีดเดียวเนี่ย” ฉินช่านเริ่มดึงสติตัวเองกลับมาได้บ้างแล้ว จึงยอมปล่อยมือที่กอดหลิวหลานออก แต่ยังคงปักใจเชื่ออย่างสนิทใจว่าเมื่อกี้เจอดีเข้าให้แล้วจริงๆ