เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงฉีกับหวังจั๋วยังไม่ทันเดินพ้นซุ้มประตูหมู่บ้าน ก็บังเอิญเจอครอบครัวสามคนของเจียงเสี่ยวหงที่กำลังออกมาเดินเล่นตรงสี่แยกเสียก่อน
"เสี่ยวฉี!" เจียงเสี่ยวหงสายตาไว เห็นเจียงฉีมาแต่ไกลก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา "ออกมาเดินเล่นเหรอจ๊ะ"
"เปล่าครับ" เจียงฉีชี้ไปทางหวังจั๋วข้างๆ "นี่หวังจั๋ว รูมเมตสมัยมหาวิทยาลัยของผมครับ เขาตั้งใจมาเที่ยวหา ผมเพิ่งไปรับมาจากสถานีรถไฟ"
"อาสะใภ้เล็กกับทุกคนออกมาเดินเล่นเหรอครับ"
"เปล่าจ้ะ" เจียงเสี่ยวหงโบกไม้โบกมือ "วันนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตลดราคาไข่ไก่เป็นพิเศษ จำกัดคนละหนึ่งชั่ง พวกเรากำลังจะไปซื้อไข่ไก่น่ะ"
พูดจบเจียงเสี่ยวหงก็ก้มมองเวลา กลัวว่าไปช้าแล้วไข่ไก่จะหมด รีบดึงแขนสามีกับลูกชายจ้ำอ้าวจากไปอย่างเร่งรีบ
"ให้ตายสิ" หวังจั๋วมองตามเวิ่นลั่วแล้วรู้สึกเหมือนเห็นตัวเองเมื่อวานไม่มีผิด "เมื่อคืนฉันก็โดนแม่ลากไปต่อคิวซื้อไข่ลดราคาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแบบนี้เป๊ะเลย"
แม่เหมือนกันหมดทั้งโลกจริงๆ
บ้านของเจียงฉีอยู่ชั้นห้า หมู่บ้านเก่าไม่มีลิฟต์ แถมกระเป๋าเดินทางของหวังจั๋วยังหนักอึ้ง ทั้งสองคนช่วยกันแบกคนละชั้น ทุลักทุเลอยู่นานเจ็ดแปดนาทีกว่าจะถึงห้อง