เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงฉีแอบย่องเข้าไปในหอเหม่ยเว่ย
อย่างไรเสียก็ไม่มีใครสนใจเขาอยู่แล้ว ทุกคนต่างกำลังก้มหน้าก้มตากินบะหมี่หรือไม่ก็นั่งมองคนอื่นกิน ลานกว้างทั้งลานกลายสภาพเป็นทะเลแห่งการซดบะหมี่ไปโดยปริยาย เสียงซู้ดเส้นและเสียงซดน้ำซุปดังระงมไม่ขาดสาย
หากใครบังเอิญหลงเข้ามาเห็นภาพตรงลานกว้างนี้ คงนึกว่าทุกคนในนี้จำเป็นต้องไปตรวจปัสสาวะหาสารเสพติดกันหมดแล้วแน่ๆ
หรือถ้ามีคนบอกว่าคนพวกนี้เป็นสาวกลัทธิบะหมี่ผักกวางตุ้งลอยฟ้า ก็คงมีคนเชื่อเข้าจริงๆ
หวงฟู่กุ้ยกำลังต้มบะหมี่ชุดที่สองอยู่ในครัวด้านหลัง เพราะมีเวลาเหลือเฟือ คราวนี้เขาจึงไม่ได้ลนลานมือเป็นระวิง แต่กลับดูลอยชาย ล้างผักกวางตุ้งไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน
"ลุงหวง ลุงรู้ตัวไหมครับว่าลุงอัปเกรดแล้ว" เจียงฉีเดินเข้ามาในครัว
"อัปเกรดเหรอครับ" หวงฟู่กุ้ยชะงักไป "เหมือนจะใช่นะครับ แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่ มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอครับ"
ดูท่าแล้ว ตัวละครการ์ดเองคงสัมผัสถึงสกิลของตัวเองไม่ได้โดยตรง
ก็จริง ไม่ว่าจะเป็นการทำความสะอาดของเฒ่าจอห์น บะหมี่ผักกวางตุ้งของหวงฟู่กุ้ย หรือสาวใช้แรงงานของหวังเอ้อร์ยา ต่างก็ไม่ใช่สกิลที่เสกอะไรออกมาได้ตรงๆ แต่เหมือนเป็นความสามารถเดิมที่ติดตัวละครนั้นๆ มาแต่แรกเสียมากกว่า
"ได้สกิลใหม่มาน่ะครับ เดี๋ยวผมดูแป๊บหนึ่ง" เจียงฉีพูดพลางแตะเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา