เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากโจวหยวนกลับไป หลิวหลานก็อุทานอย่างทึ่งๆ “ให้ตายสิ บริษัทพวกเขารวยชะมัด! ถึงขั้นเหมาสวนสนุก วันๆ หนึ่งคงหมดเงินไปไม่ใช่น้อยๆ เลยมั้งเนี่ย”
“งานนี้ดีจัง ฉันอยากไปสวนสนุกชานเมืองนั่นตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที ถ้าพวกเรารับงานนี้ได้ ก็เท่ากับได้ถือโอกาสแวะเล่นเครื่องเล่นสักสองสามอย่างไปด้วยเลยใช่ไหมล่ะ คนตั้งแปดสิบกว่าคน อยากเล่นอะไรก็คงได้เล่นหมดแหละ” ฉินช่านเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน การได้ไปเอาต์ติงแบบได้ค่าจ้างด้วยนี่แหละคือสิ่งที่เธอชอบที่สุด
“หว่านหว่าน สวนสนุกนั่นสนุกไหม ฉันจำได้ว่าช่วงวันแรงงานเธอเหมือนจะเคยไปมานี่นา” หลิวหลานหันไปถามเจียงหว่านหว่าน
เจียงหว่านหว่านไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับสวนสนุกเท่าไร ตอนนี้เธอกำลังคิดไม่ตกว่าจะเอาเงินโบนัสไม่กี่ร้อยหยวนที่เพิ่งได้มาไปซื้ออะไรดี พอได้ยินหลิวหลานถาม จึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า
“ก็…ใหญ่อยู่นะ”
แวบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว นอกจากคำว่าใหญ่แล้ว เจียงหว่านหว่านก็นึกคำอื่นที่จะใช้ชมสวนสนุกแห่งนี้ไม่ออกเลยจริงๆ